به همين سادگي

یادداشت های دختری بنام گندم   

در ستایش امید

بارها و بارها ، حتی وقتی از همیشه ناامیدتر بودم اومدم و اینجا نوشتم که «امید، بذر هویت ماست ». همیشه که به این راحتی و قشنگی نبود ،هزار بار زمین خوردم ،‌هزار بار فکر کردم اینجا دیگه ته خطه ، هزار بار دلم خواست مرده باشم.هزار بار شب با صورت خیس از اشک خوابم برد و از ته دلم آررزو می‌کردم صبح دیگه ای رو ندیده باشم ، هزار بار قلبم شکسته شد ، هزار بار راه ها بسته شد ، هزار بار هرچه محکم تر در زدم از دستم خون چکید و اون در باز نشد که نشد ....ولی هیچ وقت شعار ندادم ، من ممکنه هر چیزی باشم ولی هیچ چیزی نمی‌تونه این حقیقت رو کتمان کنه که من همیشه آدم امیدواری بودم ، همیشه آدم امیدواری هستم ....من این بار هم مثل هزار هزار بار پیش دستم رو به جادوی امید میگیرم دوباره بلند میشم، مسیر من ادامه داره ، من هنوز به روشنایی پیچ بعدی زندگیم امید دارم

آمارگیر وبلاگ

کد پربازدیدترین