به همين سادگي

به همين سادگي یادداشت های دختری بنام گندم   آرزوی فراموش نشدن گفتم تلگرام چه استوری عجیبی گذاشته بودی ! گفت آره همین طوری یه چیزی گذاشتم فقط می‌خوام بدونم کی شماره منو داره ؟ کی شماره منو هنوز نگه داشته و سیو داره؟از اون روز بعضی وقت ها ناخودآگاه به این قضیه فکر می‌کنم ،به آرزوی فراموش نشده بودن توسط یه شخص خاص در یک گذشته نه چندان نزدیک ، نه عزیزِ من به داشتن شماره و آدرس و نشونی نیست که به دله ! می‌تونه سالها پیش شمارهتو حذف کرده باشه هر چی یادگاری پیشش داشتی رو دور انداخته باشه ،‌تموم تلاشش...

نوجوان که بودم تماشای عبور و مرور آدم ها رو خیلی دوست داشتم ، برای اینکه چند دقیقه از فضای درس خوندن فاصله بگیرم پشت پنجره می ایستادم و عبور آدم هایی رو که نمی شناختم تماشا می کردم ، به خودم می اومدم و می دیدم نیم ساعته که همین طور سرپا بی حرکت و در سکوت ایستادم ...الان که دیگه این عادت از سرم افتاده ولی این روزهایی که دارم می گذرونم منو عجیب یاد اون روزها میندازه، آدم های اطرافم کنکور قبول میشن، استخدام میشن، ازدواج می کنن، دوست های تازه پیدا می کنن، مهاجرت می کنن، بچه دار میشن ، خونه و شهر و زندگیشون رو عوض می کنن ، کار جدیدی رو شروع می کنن ، از یه مرحله ی زندیگشون به مرحله ی دیگه ای میرن . اما من همچنان مثل همین تصویری که از نوجوانیم ترسیم کردم دستم رو گذاشتم زیر چونه م و در سکوت وسکو...